خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ناز و غمزه خود آموختم جانانهٔ خود رابه دامن تیز کردم آتش پروانهٔ خود را
۲
نه جرم چشمه‌ساران بود و نه تقصیری از بارانکه من دانسته در آتش فکندم دانهٔ خود را
۳
نه چاکی در دل و نه رخنه‌ای در سینه، کو سیلی؟که نتوان دید ازین ویرانه‌تر ویرانهٔ خود را
۴
چه قیمت دین و ایمان را که در پای تو افشانمبه دینداران بحل کن جلوهٔ مستانهٔ خود را
صفحهٔ ۱ از ۳