خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوه پهلو بر زمین ماند ز بار درد ماچرخ را سازد مشبک تیر آه سرد ما
۲
کهربا خود را نهان سازد به زیر برگ کاهگر بگیرد پرده از رخسار رنگ زرد ما
۳
فوطه زاری شود در باغ طوق قمریانگر رود سوی گلستان سرو یکتا گرد ما
۴
هستی ما خاکساران را شود اسباب عیشروشن است امروز چشم گردباد از گرد ما
صفحهٔ ۱ از ۲