خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هجرش آخر کرد خرم جان افگار مراعاقبت این درد صحت داد بیمار مرا
۲
از چمن بیرون نخواهم برد مژگان درشتتا نسازد گل به دامن باغبان خار مرا
۳
دامن پر سنگ اینجا همچو کوه ایستاده امسیل نتواند ز جا جنباند دیوار مرا
۴
از سر مستی کند در پای منبر رقصهابر سر واعظ اگر مانند دستار مرا
صفحهٔ ۱ از ۲