خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برقیم ولی رنجه نسازیم گیا راهمت بگماریم که سوزیم صبا را
۲
شمعیم و تهی‌دستی ما بین که درین بزمسامان فروغی نبود شعله ما را
۳
در کعبه و بتخانه ره قرب نیابندآنها که به تقلید پرستند خدا را
۴
چون چهره به خون سرخ کند آنکه همه عمرپرورده چو گل در کف جان رنگ حنا را
صفحهٔ ۱ از ۲