خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو آفتاب کند تاب شرم ماه ترابه موج فتنه درآرد خط سیاه ترا
۲
به چشم زخم بگریند کشتگان که مبادز دیده اشک برد لذت نگاه ترا
۳
چه گلشنی تو که مشاطگان کشور حسنبه نو‌بهار بروبند خوابگاه ترا
۴
تو مست جور و من از رشک غرق خون که مبادبه نام خویش نویسد ملک گناه ترا
صفحهٔ ۱ از ۲