خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز عشق آمد که آراید گلستان مراسازد از خون جگر شاداب بستان مرا
۲
باز عشق آمد که از فیض نشاط گریه‌ایچون کنار گل کند پرخنده دامان مرا
۳
باز عشق آمد که دربستان کفر زلف دوستشبنم رخساره گل سازد ایمان مرا
۴
باز عشق آمد که از هر دورباش غمزه‌ایبشکند در دیده من نوک مژگان مرا
صفحهٔ ۱ از ۳