خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما و من برلب مرغان چمن بسیارستما چنینیم که هستیم سخن بسیارست
۲
کشته بی‌تیغ شو وبی کفن آ در بر خاکمنت تیغ و تمنای کفن بسیارست
۳
کو سری لایق فتراک و تنی در‌خور خاکورنه میدان غمش را سروتن بسیارست
۴
سینه بگدازم دل خون کنم و جان سوزمشعله شوقم و خاصیت من بسیارست
صفحهٔ ۱ از ۲