خلوتی با ترکی شیرازی
شمارهٔ ۱۷ - محراب دعا
فصل پنجم - قطعه‌ها و تک‌بیتی‌ها
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتاب از شرم رویش رخ کند پنهان به ابرماه من از چهرهٔ خود گر براندازد نقاب
۲
چون گذارد بر زمین پا سرو سیم اندام منهر که بیند گویدش یا لیتنی کنت تراب
۳
ابروی دلدار من مانا که محراب دعاستهر دعا کانجا شود بی شبه گردد مستجاب
۴
دیدمش خون می چکد از چهرهٔ همچون گلشاین سخن شد راست کز گل می شود حاصل گلاب
صفحهٔ ۱ از ۲