خلوتی با سام میرزا صفوی
۲۸۶- مولانا مانی شیرازی
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در اوایل ببرزگری اوقات میگذرانید و در اواخر بواسطه شهرت شاعری و لطف پای دردایره ی سپاهیگری که هیچکس جان از آن دایره ی بی سر و پا بسلامت بیرون نبرده نهاد . در اوایل زمان صاحبقران مغفور بمراتب عالی صعود کرد اما بموجب القاص لایحب القاص بسعایت امیر نجم زرگر که در آن ولاسهم سعادتش بکمان خانه اقبال رسیده بود هدف تیر غضب او گشته و کشته شد . در محل رفتن غزلی که این دو بیت از آنست در سلک نظم کشید و یادگار بر صفحه روزگار بی اعتبار گذاشت
۲
آتش نبود آه من دردمند بودمرا بجور بکشتی طریق داد این بود
۳
ز پادشاهی حسن توام مراد این بودچو در بسینه من خاکها فراوان است
۴
این غزل هم از او بیادگار ثبت افتاد :
صفحهٔ ۱ از ۳