خلوتی با غنی کشمیری
شمارهٔ ۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز روی ماه سیاهی به نور ماه نرفتنیامده است به کاری کمال خویش مرا
۲
ز غنچه تکیه چو شبنم به زیر سر ننهمکه به ز بالش پر هست بال خویش مرا
۳
بسان شمع که افتد ز پنبه خود بگدازل گردن خود گشت بال خویش مرا
۴
به گلشن دگری چشم من نمی افتدگل مراد شکفت از سفال خویش مرا
صفحهٔ ۱ از ۱