خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۳
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شنیدم که رندی به گیلان زمینز عشق بتی سوختش عقل و دین
۲
سرایی ز نی داشت کز هر بسیچنگنجید در وی بجز ناله هیچ
۳
نمیشد از آن خانه بیرون چو دودکه وصلی در آن خانه رو داده بود
۴
به دلگرمی وعدهٔ وصل یاردر آن خانه عمری گرفتی قرار
صفحهٔ ۱ از ۶