خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نعمت دندان بود پیرایه بخش خوان مراتخته شد دکّان لذت ریخت چون دندان مرا
۲
بس که دارد یاد آن زلف دو پا پیچان مراکُنده بر پا می‌شود زنجیر در زندان مرا
۳
کلک نقاش از شبیهم شاخ سنبل می‌شودگر چنین دارد مشوّش طُره‌ی جانان مرا
۴
بر محیط اشک من گردد حبابی آسمانگر فشارد آستینی پنجه‌ی مژگان مرا
صفحهٔ ۱ از ۲