خلوتی با فتحعلی‌شاه
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط به گرد مهت دمیده خوش استدل شوریده، آرمیده خوش است
۲
وسمه بر ابروان خویش گذارکآن کمان روز و شب کشیده خوش است
۳
نارپستان یار کوچک بِهکاین چنین میوه نارسیده خوش است
۴
بسملم کن که تا تپم در خونکشته در خون خود تپیده خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲