خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناله چون می‌کشم از شعف برد باد مراکاشکی ناله‌کشیدن رود از یاد مرا
۲
بس که افسرده‌ام آهنگ ندارد صوتمدر قفس از چه نگه داشته صیاد مرا
۳
همدمی از غم دل دوش چو نی در گوشمسخنی گفت که آورد به فریاد مرا
۴
دل که بوده است جگرگوشهٔ من آخر کارقطرهٔ اشک شد و از نظر افتاد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲