خلوتی با عراقی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ - در نعت رسول اکرم (ص)
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راه باریک است و شب تاریک و مرکب لنگ و پیرای سعادت رخ نمای و ای عنایت دست گیر
۲
تا قدم زین وحشت آباد عدم بیرون نهمز آن سرای راحت‌آباد قدم جویم نصیر
۳
جذبه‌ای، تا بر کشم جان را ز قعر چاه تنجرعه‌ای، تا افگنم خود را به دریایی قعیر
۴
چند آخر بر لب دریا نشینم خشک لب؟تا کی از دون همتی گردم به گرد آبگیر؟
صفحهٔ ۱ از ۱۲