خلوتی با هاتف اصفهانی
غزل شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوید آمدن یار دلستان مرابیار قاصد و بستان به مژده جان مرا
۲
فغان و ناله کنم صبح و شام و در دل یارفغان که نیست اثر ناله و فغان مرا
۳
فغان که تا به گلستان شکفت گل، بادیوزید و زیر و زبر کرد آشیان مرا
۴
مرا جدا ز تو ویرانه‌ای است هر شب جایکه سوخت آتش هجر تو خانمان مرا
صفحهٔ ۱ از ۱