خلوتی با رشحه
شمارهٔ ۲۰ - غزل
رشحه
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد هزار تیر تو بر جسم چاک چاکیک تیر شد خطا و شدم باعث هلاک
۲
گر یار یاورم بوَد، از آسمان چه بیم؟گر دوست مهربان بوَد از دشمنان چه باک؟
۳
اشکم ز بیم هجر تو هر روز تا سمکآهم ز دست خوی تو هر شام تا سماک
۴
بازش مگر حیات دهد لطف شهریاراکنون که گشت رشحه ز جور فلک هلاک
صفحهٔ ۱ از ۲