خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوستآورد حِرزِ جان ز خطِ مُشکبارِ دوست
۲
خوش می‌دهد نشانِ جلال و جمالِ یارخوش می‌کند حکایتِ عِزّ و وقارِ دوست
۳
دل دادمش به مژده و خِجلَت همی‌برمزین نقدِ قلبِ خویش که کردم نثارِ دوست
۴
شکرِ خدا که از مددِ بختِ کارسازبر حسبِ آرزوست همه کار و بارِ دوست
صفحهٔ ۱ از ۳