خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا اگر گذری اُفتَدَت به کشور دوستبیار نَفحِه‌ای از گیسوی مُعَنبَر دوست
۲
به جانِ او که به شکرانه جان برافشانماگر به سویِ من آری پیامی از برِ دوست
۳
و گر چنان که در آن حضرتت نباشد باربرایِ دیده بیاور غباری از درِ دوست
۴
منِ گدا و تمنایِ وصلِ او هیهاتمگر به خواب ببینم خیالِ منظرِ دوست
صفحهٔ ۱ از ۲