خلوتی با محتشم کاشانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - وله ایضا
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه مادر ایام خوش نتیجه فتاددرین زمان پسری به نزاد از بهزاد
۲
مه سپهر حکومت که در زمانهٔ اوزمانه را فزع دادخواه رفت از یاد
۳
گل بهار سخاوت که در محل کرمدرم چو برگ خزان می‌دهد کفش بر باد
۴
بجای خون همه یاقوت و لعل خواهد ریختبه دست او نیش اگر زند فصاد
صفحهٔ ۱ از ۸