خلوتی با محتشم کاشانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - در مدح عالم فاضل شیخ عبدالعال
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا غمی است ز بیداد چرخ بی‌بنیادکه بردهٔ عشرتم از خاطر و نشاط از یاد
۲
مرا تبی است که گر از درون برون افتدبه نبض من نتواند طبیب دست نهاد
۳
مرا دلیست که هست از کمال بوالعجبیبه آه سرد گدازنده دل فولاد
۴
مرا رخیست کبود آن چنان ز سیلی غمکه روی اخگر پیکر گداخته ز رماد
صفحهٔ ۱ از ۱۴