خلوتی با شیخ بهایی
غزل شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خاک درت سرمهٔ ارباب بصارتدر تأدیت مدح تو خم، پشت عبارت
۲
گرد قدم زائرت، از غایت رفعتبر فرق فریدون ننشیند ز حقارت
۳
در روضهٔ تو خیل ملایک، ز مهابتگویند به هم مطلب خود را به اشارت
۴
هر صبح که روح القدس آید به طوافتدر چشمهٔ خورشید کند غسل زیارت
صفحهٔ ۱ از ۲