خلوتی با شیخ بهایی
غزل شمارهٔ ۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنها که ربودهٔ الستنداز عهد الست باز مستند
۲
تا شربت بیخودی چشیدنداز بیم و امید، باز رستند
۳
چالاک شدند، پس به یک گاماز جوی حدوث، باز جستند
۴
اندر طلب مقام اصلیدل در ازل و ابد نبستند
صفحهٔ ۱ از ۲