خلوتی با شیخ بهایی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پای امیدم، بیابان طلب گم کرده‌ایشوق موسایم، سر کوی ادب، گم کرده‌ای
۲
باد گلزار خلیلم، شعله دارم در بغلنالهٔ ایوب دردم، راه لب گم کرده‌ای
۳
می‌کند زلفت منادی بر در دلها که منگوهر خورشید در دامان شب گم کرده‌ای
۴
گوهر یکتای بحر دودمان دانشملیکن از ننگ سرافرازی، لقب گم کرده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲