خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به تیغت می‌زند گردن بنه تسلیم راکه آتش نمرود گلشن گشت ابراهیم را
۲
یا مرو در پیش رویش یا چو رفتی سجده کنکان خم ابروی واجب کرده این تعظیم را
۳
گو به هم آمیزش قدر دهانش را ببینآن که گفتا با الف الفت نباشد میم را
۴
کیست دانی بهره‌مند از سینهٔ سیمین برانآن که در چشمش تفاوت نیست سنگ و سیم را
صفحهٔ ۱ از ۲