خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دی به رهش فکنده‌ام طفل سرشک دیده رادر کف دایه داده‌ام کودک نورسیده را
۲
بخت رمیده رام شد وحشت من تمام شدکان سر زلف دام شد پای دل رمیده را
۳
از لب شکرین او بوسه به جان خریده‌امزان که حلاوتی بود جنس گران خریده را
۴
گر به سر من آن پری از سر ناز بگذردبر سر راهش افکنم پیرهن دریده را
صفحهٔ ۱ از ۳