خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیستغمش ز رندی و میلش به پارسایی نیست
۲
دل رمیدهٔ شوریدگان رسواییشکسته‌ایست که در بند مومیایی نیست
۳
ز فکر دنیی و عقبی فراغتی داردخداشناس که با خلقش آشنایی نیست
۴
غلام همت درویش قانعم کاو راسر بزرگی و سودای پادشایی نیست
صفحهٔ ۱ از ۲