خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش اشکم سر به جیحون می‌کشیددل بدان زلفین شبگون می‌کشید
۲
ناتوان شخص ضعیفم هر زماناشک‌ریزان ناله را چون می‌کشید
۳
گاه اشکش سوی صحرا می‌دواندگاه آهش سوی گردون می‌کشید
۴
ناگهان خیل خیالش بر سرملشکر از بهر شبیخون می‌کشید
صفحهٔ ۱ از ۲