خلوتی با سعدی
شمارهٔ ۳۲
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سپاس و شکر بی‌پایان خدا رابرین نعمت که نعمت نیست ما را
۲
بسا مالا که بر مردم وبال استمزید ظلم و تأکید ضلال است
۳
مفاصل مُرتَخی و دست عاطلبه از سرپنجگی و زور باطل
۴
من آن مورم که در پایم بمالندنه زنبورم که از دستم بنالند
صفحهٔ ۱ از ۲