خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲۷
باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خود را چو زخواب و خور نمیداری بازپس چه تو، چه آن ستور، در پردهٔ راز
۲
آخر ز وجود خویشتن شرمت نیستمعشوق تو بیدارو تو خوش خفته به ناز
صفحهٔ ۱ از ۱