خلوتی با عطار
شمارهٔ ۴
باب بیست و یكم: در كار با حق گذاشتن و همه از او دیدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چندانکه مرا میل به رفتن بیش استاین نفس سگم بر سر کار خویش است
۲
گر من به خودی خویشتن خواهم رفتای بس که ز پس ماندگی در پیش است
صفحهٔ ۱ از ۱