خلوتی با عطار
شمارهٔ ۷
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه از غم آن که زود برگشت و برفتبگذشت چنانکه باد بر دشت و برفت
۲
چون گل به جوانی و جهان نادیدهبگذاشت هزار درد وبگذشت وبرفت
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان