خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۷
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای نور رخت خاک سیه بگرفتهوز مرگ توآفتاب و مَه بگرفته
۲
وین عالم چون عجوزهٔ فانی رااز آرزوی تو دردِ زَه بگرفته
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان