خلوتی با عطار
شمارهٔ ۸
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیمخود را ز نظر چو خاک در بفکندیم
۲
هر چند زلاف،تیغ بر میغ زدیمامروز ز عجز خود، سپر بفکندیم
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن