خلوتی با عطار
شمارهٔ ۴۰
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر جان گویم برآمد و حیران شدور دل گویم واله و سرگردان شد
۲
گفتی که به عجز معترف باید گشتعاجزتر ازین که من شدم نتوان شد
صفحهٔ ۱ از ۱