خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۹
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا زغمت بسوختی جان، ما رانه کفر گذاشتی نه ایمان، ما را
۲
چون دانستی که نیست درمان، ما راسر در دادی بدین بیابان، ما را
صفحهٔ ۱ از ۱