خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۶
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای باد به سوی زلفِ آن یار بتازکوتاه مکن دست از آن زلف دراز
۲
آهم به سرِ زلفِ درازش برسانبوی جگر سوخته در مشک انداز
صفحهٔ ۱ از ۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق