خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۷
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش آمد و بنشست به صد زیباییبرخاست ز زلفش این دلِ سودایی
۲
میپیمودم زلفش و عقلم میگفتسودای سیاه است چه میپیمایی
صفحهٔ ۱ از ۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق