خلوتی با عطار
شمارهٔ ۴۳
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف تو که بود آرزوئی همه راجز دیدن او نبود روئی همه را
۲
موئی ز سرِ یک شکنش برکندمکآویخته بود دل به موئی همه را
صفحهٔ ۱ از ۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق