خلوتی با عطار
شمارهٔ ۷۲
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف تودگر ز دست نگذارم منتا بو که دل از شست برون آرم من
۲
گویم که دلِ مرا چراندهی بازگوئی که برو دلِ تو کی دارم من
صفحهٔ ۱ از ۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق