خلوتی با عطار
بخش ۱۰ - الحكایة و التمثیل
بخش بیست و دوم
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در رهی میرفت مجنونی عجببود پای و سر برهنه خشک لب
۲
شد ز سرما و گل ره بیقرارسر ببالا کرد و گفت ای کردگار
۳
یا دلم ده باز تا چند از بلایا نه باری ژنده کفشی ده مرا
صفحهٔ ۱ از ۱