خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر فضل خدای ما به جنبش جا دهد ما را به عشق او دهیم از جان و دل فردوس اعلی را
۲
به آب چشم و رنگ زرد و داع بندگی بر دل که در کار است ما را نیست حاجت حق تعالی را
۳
بود تأویل این مصراع حافظ آنچه من گفتم به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را
۴
نباشد لطف او با ما چه سود از زهد و از تقوی چو باشد لطف او با ما چه حاصل زهد و تقوی را
صفحهٔ ۱ از ۲