خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهل ذکر چشمان خونریز را بمان فکر زلف دل آویزرا
۲
دل و جان بیاد خدا زنده دار بحق چیز کن این دو ناچیز را
۳
اگر مستی آرزو با شدت بکش ساغر عشق لبریز را
۴
زحق عشق حق روز و شب میطلب بزن بر دل این آتش تیز را
صفحهٔ ۱ از ۴