خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بالاروی‌ام بس که زاندازه گذشتهدر عالم دل در چه شمارست دل ما
۲
بر تابهٔ عشق تو برشتند دل ما با درد و غم و غصه سرشتند گل ما
۳
صد شکر به‌دست آمدش این گنج سعادتگر عشق نمی‌بود، چه می‌کرد دل ما؟
۴
دهقان ازل کشت درین بوم، محبتزان بر ندهد غیر بلا آب و گل ما
صفحهٔ ۱ از ۳