خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در محفل ما و منم، محو صفیر هر صدانم خورده ساز وحشتم، زین نغمه‌های ترصدا
۲
حیرت‌نوا افسانه‌ام، از خویش پر بیگانه‌امتا در درون خانه‌ام دارم برون در صدا
۳
یاد نگاه سرمه‌گون خوانده‌ست بر حالم فسونمشکل که بیمار مرا برخیزد از بستر صدا
۴
در فکر آن موی میان از بس که گشتم ناتوانمی‌چربدم صد پیرهن بر پیکر لاغر صدا
صفحهٔ ۱ از ۳