خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی چه شکر کند دولت تمنا رابه عالمی که تویی ناله می‌کُشد ما را
۲
ندارد انجمن یأس ما شراب دگرهم از شکست مگر پُر کنیم مینا را
۳
به عالمی که حلاوت نشانهٔ ننگ استدونیم چون نشود دل ز غصه خرما را
۴
هنوز ارهٔ دندان موج در نظر استگهر به دامن راحت چسان کِشد پا را
صفحهٔ ۱ از ۳