خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نزیبد پردهٔ فانوس دیگر شمع سودا رامگر در آب چون یاقوت گیرند آتش ما را
۲
دل آسودهٔ ما شور امکان در قفس داردگهر دزدیده است اینجا عنانِ موج‌ِ دریا را
۳
بهشتِ عافیت‌رنگِ جهانِ آبرو باشیدر آغوشِ نفس گر خون کنی عرض تمنا را
۴
غبارِ احتیاج آنجا که دامانِ طلب گیردروان است آبرو هرگه به رفتار آوری پا را
صفحهٔ ۱ از ۳