خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در نو بهار باده ننوشد کسی چرامی در پیاله زهد فروشد کسی چرا
۲
مرغان چنین به شوق و بهاران چنین به ذوقهمراه بلبلان نخروشد کسی چرا
۳
سر رشته ی معامله در دست قسمت استبا دشمنان به مهر بجوشد کسی چرا
۴
صد دشمنم به خون به حل و تشنه دوست هماین بی خمار باده ننوشد کسی چرا
صفحهٔ ۱ از ۲