خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز راآب و هوا ز باده کن، باغچه ی نیاز را
۲
صورت حال چون شود، بر تو عیان که همچو سروناز تو جنبش از قلم ، چهره گشای راز را
۳
آه که طبل جنگ و آن گه به گاه آشتیچاشنی ستم دهد، لطف الم گداز را
۴
تا حرم فرشتگان از دل و دین تهی شودرخصت جلوه ای بده، حجله نشین ناز را
صفحهٔ ۱ از ۲