خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق کو تا در بیابان جنون آرد مراتشنه سازد، بر لب دریای خون آرد مرا
۲
در می طامات خوش لایعلقم، مطرب کجاستتا به هوش از نغمه های ارغنون آرد مرا
۳
در بهشتم کن خدایا تا نمانم شرمسارتا که از شرم گنه دوزخ برون آرد مرا
۴
می رود اندیشه ام در کعبه از دیر مغانمی برد باری نمی دانم که چون آرد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲